بالانوشت: اين آپمو نه بخاطرمحتوياتش بلكه بخاطركسي* كه الان موقع پست اينا اينجا پيش من نشسته..خيلي دوس دارم...تازه اين اوليشه...
كاش مي دانستم كه چرا روزوشبم با تو گره خورده ولي...باز هم باك ندارم ك "دلت مال من است"
وهمين ازسرمن هست زياد!كاش يادت نرود كه كسي هست در آن سوي زمين،
جنسش از سنگ ولي،تا فراموش شود مي ميرد!
- بازم اومدم! گيج و مبهوت بين بودن و نبودن...!
اما پليز ويت بيكاز آيم نات ردي!! 
خيلي وقته نيومده بودم اين جا!خوب چيكار كنم حس اومدنم نمي يومد!
- الان ديگه ترم اولي نيستم!(20امتياااز)
- دوباره داره بوي بهار مياد...ازون گلايي كه جلوي گلفروشي، من يكيو به يه حسي وامي دارونه..تا فك كردن واسه چه جوري چيدن سفره ي هفت سين!!
شايد تو يه همچين وضعيتي فك كردن به اين چيزا خنده دار باشه،اما من...
به قول يكي* : زندگي آب روان است، روان مي گذرد...
-من مـــنتـــ ـ ـظــــ ـرم...اون اتفاق خاص، يا بهتره بگم اون شخص خاص...
به اون( شخص خاص) كه مياد اينجا رو مي خونه:
"..نيستي و نبودنت ،بودنت رو به رخم مي كشه...هر ثانيه، هر ساعت..."
زيرنوشت: سولار: ا م ي د (جاست به خاطر اونايي كه ممكنه اولين بارشون باشه، وگرنه بقيه از حفظن..!)
منم اینجام ، میدونید که کیم؟
*شب سرگشته ي عشق
موج آشفته ي نور
كهكشاني به بلنداي فراق
پرازحس تر باريدن
درشمال احساس
در تب شرجي شعر
منتظرمي ماني
وبه تو مي خندند
آدمك هاي سوال
وحسوداني شوم
برسرهرپل عشق
نقشه ي سنگي ديواري را
مي كشانند به هر لذت شرم
اين قفس جاي تونيست
پربگيرازنوسان ماندن
كهكشاني تنهاست...*